سنگ پشت

بتابان از تمام مهر خود بر این بیابانی ترین تشنه

بسوزان این عطش در من

بگو سیراب خواهم کرد

نه دریای نگاهم را برایت خواب خواهم کرد

و من رادر درونت جای خواهی داد؟

درون آن دو چشم ناز بازیگوش

مرا در گوی رقصانت کمی آرام خواهی کرد؟

بیا در چشم من بنشین

مرا در چشم خود بنشان

و خود را در تو می پایم

به شوقت دست بر دستان گرمت نرم می سایم

و لبهایم برایت شعر می گویند و می خوانند و

من آهسته می خوانم

برایت در نهایت اشک می ریزم

و می گویم: "شریک لحظه های من

                 تمام می شود یه روز

                 تمام ماجرای من..."

                                             مریم رضوانی

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم خرداد 1393| ساعت 22:48| توسط مریم|

نیایش دستانم را خدایی هست؟

از کدام دور نگاهم می کنی؟

نکند در چشمانت نقطه ای شده ام

دور دور ایستاده ای

اگر پای ایستادنی برایت باشد

ذره ای که می بینی در جنب و جوش است

می بینی؟

ذره بینی هست در بساط...؟!

نزدیکتر بیا

نزدیکتر بیا خدای کودکی هایم

هنوز هم شوق کودکی ام هست

نزدیکتر بیا و ببین در دلم در سرم هوای کودکی ست

افکار کودکانه ام همه را می خنداند

بی که بدانند من همینم

کودکی طناز

که دست خستگی ناپذیر طبیعت

چهره ام را خط خطی میکند

و روزی همین کودک

نزدیکتر بیا

آری همین را

طبیعت چنان خط خطی اش می کند

که محو شود

بر زمین میگذارد و خطوط درهم را آنقدر ماهرانه می کشد

که خاک شوم

خاک

طبیعت

نزدیکتر بیا

ببین گناه ندارم؟

گناه من بچگی ست

فقط آنقدر باشم که ببینی ام

نزدیکتر بیا

اگر نیایش دستانم را خدایی هست...!

                                   مریم رضوانی

                                           

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1393| ساعت 5:1| توسط مریم|

میگم

پی خاطراتم نگرد

اگر ردشان را بگیری

به بن بست میرسی

به در کمدی

زیر یه میز چوبی

قفل قفل

که دیر برسی

خاکستری می ماند

از داغ خودسوز

و یک قفل نسوز...

                      ایضا از خودم


نوشته شده در دوشنبه پنجم اسفند 1392| ساعت 2:59| توسط مریم|

نبودم

اما امروز

جلدی آمدم که بگویم

همه می رویم

آنچه می ماند

مهر ماست

مهربان باش و پاک

چون او...

مریم                               

نوشته شده در شنبه سوم اسفند 1392| ساعت 1:29| توسط مریم|


خیلی وقت است که بی تابم

دلم تاب می خواهد

و یک هل محکم

که دلم هرری بریزد پایین

هرچه در خودش تلنبار کرده را...



نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1392| ساعت 22:22| توسط مریم|


...برخیزید ساعتهای تنبل
دور بزنید لحظه های نابودیم را
و بایستید
وقتی تمام می شوم...

                                        ایضا از خودم بود.

                                

نوشته شده در جمعه نوزدهم خرداد 1391| ساعت 22:30| توسط مریم|

این پست رو واسه خودم نوشتم...رمزش همون رمز قبلیه...هر کی داره بخونه...اشکال نداره...
::ادامه مطلب::
نوشته شده در پنجشنبه هجدهم اسفند 1390| ساعت 21:0| توسط مریم|

هماره با شتاب رو ...

درین شکوه سرد

   نسیم هم چه سخت

          سریر خاک را تکاند!

   و قاصدان دوره گرد

                   چه داستان بی اساس را

                                            به کام لحظه ها نشانده اند!
و صاعقه

       خراب و خام لحظه ای ستودنی ست

                 غرور غرشی غمین

                                 صلابتی که

                                         همنوای رنج های ماریای سبزپوش باغ بود

فریب ماندگار یک صدای آشنا

                      شکفتنی دوباره

                             بی گریز از حضور یک نگاه

شتاب کن

   که هر نظر

      غبار روح یاس ها

          درین قیاس بی اساس

                به شبنمی سلام می دهد

       و صفحه های پاره ی کتاب نغزِ یک هَزار

                 به شوق خنده ای

                           سرود خوان

                                به برگ های نار بوسه می زنند

                                                                           شتاب کن

                                                                            شتاب کن...

                                                                            از خودم بود ایضاً!

نوشته شده در چهارشنبه هفدهم اسفند 1390| ساعت 20:55| توسط مریم|

...و جمله ی مبتذلی ست

                             "دوستت دارم"

تو حماقتش بپندار

و من

من دچارت گشته ام

دچار بی رحمی نگاهت

وقتی که با فریاد حماقتم

                     در بازی سیاه و سفید چشمانت مات می شوم

چنان دچارم

که چون در تو می نگرم

پلک ها بی خودانه بر صیقل چشمانم سُر می خورد

باز می گشایم

و باز مسحور نگاهت را پلک می افتد

چنان که یارای بر خاستن نیست

و حیف

                    از دست می دهم دیدارت را به پلک زدنی حتی

اگر "حماقتم" را دوست نداری

مرا دوست بدار

                   به پلک زدنی حتی...!

 

پ.ن:  یادش بخیر که می گفتم "ایضاً از خودم بود..."

نوشته شده در یکشنبه چهاردهم اسفند 1390| ساعت 0:46| توسط مریم|

...باز گشته ام

هنوز هم هوای گل بازی در سر دارم

هنوز هم لاک پشت ها را دوست دارم

هنوز هم برای عروسک هایم مادری می کنم

هنوز هم چشمانم سردر دکان ها را با صدای بلند می خواند

هنوز هم  بزرگ شدنم را تکذیب میکنم

هنوز هم آنقدر بی طاقتم که تا دلم بخواهد باز میگردم

و امروز بازگشته ام...

                                                            مریم

نوشته شده در پنجشنبه چهارم اسفند 1390| ساعت 13:11| توسط مریم|

ما سالهای زیادی بهار را

به گره زدن سبزه دلخوش بودیم

و هیچ نگفتیم

ما امروز

وارث دل حقیری هستیم

که ظرفیت تفکر ندارد

بیا تا دلمان را بزرگ کنیم

می ترسم آجیل‌ها غافلمان کنند...

                                            استاد سلمان هراتی

نوشته شده در جمعه پنجم فروردین 1390| ساعت 14:23| توسط مریم|

آیا می توان آواز چکاوک ها را به دلیل ناهمواری و طولانی بودن راه

خوار شمرد؟!

 

نوشته شده در شنبه هفتم اسفند 1389| ساعت 10:59| توسط مریم|

 

خواستم برای همیشه دورت خط بکشم و آزاد شوم

 ناگاه خطی به رنگ خون در گوی چشمانم محبوسم کرد...

                                                                                                    مریم

نوشته شده در جمعه نوزدهم آذر 1389| ساعت 23:4| توسط مریم|

غم قفس به کنار

آنچه عقاب را پیر می کند

پرواز زاغ بی سروپاست...

نوشته شده در شنبه بیست و نهم آبان 1389| ساعت 11:45| توسط مریم|

مرد، یا سالار زن، باید بدانی این،

کاندرین روزانِ صد ره تیره تر از شب،

اهلِ غیرت روزی اش درد است،

خواه در هر جامه، وز هر جنس،

درد قوتِ غالبِ مرد است...

                                                         استاد مهدی اخوان ثالث

نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم آبان 1389| ساعت 18:58| توسط مریم|

 

حجاب دیده ی نامحرمان زیادت بااااد...

 

نوشته شده در سه شنبه یازدهم آبان 1389| ساعت 17:47| توسط مریم|


::ادامه مطلب::
نوشته شده در سه شنبه چهارم آبان 1389| ساعت 21:40| توسط مریم|


::ادامه مطلب::
نوشته شده در یکشنبه دوم آبان 1389| ساعت 23:50| توسط مریم|


::ادامه مطلب::
نوشته شده در جمعه سی ام مهر 1389| ساعت 23:15| توسط مریم|

تو آسمانی و من ریشه در زمین دارم

همیشه فاصله ای هست- داد ازین دارم

قبول کن که گذشته ست کار من از شک

که سال هاست به تنهایی ام یقین دارم

تو نیز دغدغه ات از دقایقت پیداست

مرا ببخش اگر چشم نکته بین دارم

بخوان و پاک کن و نام خویش را بنویس

- به دفتر غزلم- هر چه نقطه چین دارم

کسی هنوز عیار تو را نفهمیده ست

منم که از تو به اشعار خود نگین دارم...

                                                               استاد بهمنی

نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم مهر 1389| ساعت 19:42| توسط مریم|

ای طفل شوخ چشم!

بنما مرا به علت دیوانگی به خلق

سنگم بزن، به هلهله دنبال من بیفت

بر من روا بدار سخن های ناپسند

اما مخند بیهوده، بر اشک من مخند

بر اشک من مخند که این اشک بی امان

اشک ستوه نیست ز سنگ جفای تو

اشکی است بر گرسنگی کوچه های شهر

اشکی است بر برهنگی چشم های تو...

                                                              (سیاوش کسرایی) 

نوشته شده در دوشنبه نوزدهم مهر 1389| ساعت 20:15| توسط مریم|

لحظه هایی ست که: انسان، خسته ست،

خواه از دنیا،

              از زندگی،

                          از مردم،

گاه، حتی از خویش!

نشود خوشدل، با هیچ زبان،

نشود سرخوش، با هیچ نوا،

نکند رغبت بر هیچ کتاب،

نه رسد باده به دادش،

                         نه برد راه به دوست،

راست، گویی همه غم های جهان در دل اوست!

چه کند آن که به او این همه بیداد رسد؟

نوشته شده در شنبه هفدهم مهر 1389| ساعت 12:39| توسط مریم|

...پس زندگی همین قدر بود

انگشت اشاره ای به دوردست؟

برفی که سال ها بیاید و ننشیند؟!

در من صدای تبر می آید

در من فریادهای درختی ست

خسته از میوه های تکراری

پس زندگی همین قدر بود...!

نوشته شده در چهارشنبه هفتم مهر 1389| ساعت 20:1| توسط مریم|

اینگونه باش:

ساده اما زیبا

شاد اما دلسوز

متواضع اما سربلند

مهربان اما جدی

عاشق اما عاقل...

نوشته شده در سه شنبه ششم مهر 1389| ساعت 15:27| توسط مریم|

 

من سکوت خویش را گم کرده ام!

لاجرم در این هیاهو گم شدم

من که خود افسانه می پرداختم

عاقبت افسانه ی مردم شدم!

 

ای سکوت ای مادر فریادها

ساز جانم از تو پر آوازه بود

تا در آغوش تو راهی داشتم

چون شراب کهنه شعرم تازه بود

 

در پناهت برگ و بار من شکفت

تو مرا بردی به شهر یادها

من ندیدم خوش تر از جادوی تو

ای سکوت ای مادر فریادها!

 

گم شدم در این هیاهو گم شدم

تو کجایی تا بگیری داد من؟

گر سکوت خویش را می داشتم

زندگی پر بود از فریاد  من!

                                                                             استاد مشیری

نوشته شده در دوشنبه پنجم مهر 1389| ساعت 19:10| توسط مریم|

مرا مثال به چیزی که نیستم زده اند

خوشا به من؟ نه ـ خوشا بر منِ مثالی من...

نوشته شده در یکشنبه چهارم مهر 1389| ساعت 20:8| توسط مریم|

تقویم تاریخ                                            

۲۲ سپتامبر ۱۸۸۵ میلادی: روز تولد اریک فون استروهیم (از نخستین کارگردانان فیلم. توهم بزرگ عنوان مهمترین اثر اوست.)

۲۲ سپتامبر ۱۹۱۳ میلادی: روز تولد لروی هولمز(آهنگساز آمریکایی  و رهبر ارکستر. نمایش امشب عنوان مهمترین اثر موسیقایی اوست.)

۲۲ سپتامبر ۱۹۲۲ میلادی: روز تولد چن نینگ یانگ(فیزیکدان برجسته چینی. وی اصل توازن  در فیزیک را مورد تردید قرار داد. او در سال 1957 میلادی جایزه نوبل علمی را از  آن خود کرد.)

۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹ میلادی: روز تولد جونکو تابئی(نخستین کوهنورد زن جهان است که توانست قله اورست را فتح کند. وی در ژاپن به دنیا آمد.)

۲۲ سپتامبر ۱۹۸۶ میلادی: روز تولد مریم...که همه ی بزرگانی که نام بردم این سعادت نصیبشون شد که روز میلاشون مقارن با روز میلادم!!! باشه...

در تجربه ی اولین تنفس بودم، ورود دم در ریه ها و جریان سورفاکتانت... و چه دردناک بود... می گریستم... من می گریستم و باقی شاد بودند... (کاش امروز هم می شد که...)

پرستار: آقا تبریک، بچتون دختره...

بابام: هیچ اشکالی نداره...!!!

((گاندی: هنوز هم نمی دانم هر سال که می گذرد، یک سال به عمرم اضافه می شود یا یک سال از عمرم کم می شود...))

نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم شهریور 1389| ساعت 17:38| توسط مریم|

 

 

نوشته شده در سه شنبه سی ام شهریور 1389| ساعت 13:59| توسط مریم|

خدا  آن حس زیبایی است

که در تاریکی صحرا

زمانی که هراس مرگ می دزدد سکوتت را

یکی مثل نسیم دشت می گوید:

" کنارت هستم ای تنها..."

و دل آرام میگیرد...

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم شهریور 1389| ساعت 18:53| توسط مریم|

در کنجِ قفس پشتِ خمی دارد شیر

گردن به کمندِ ستمی دارد شیر

در چشمِ تَرَش سایه ای از جنگل دور

ای وای، خدایا، چه غمی دارد شیر...

                                                                   استاد هوشنگ ابتهاج

نوشته شده در شنبه بیست و هفتم شهریور 1389| ساعت 20:39| توسط مریم|















قالب جدید وبلاگ پيچك دات نت